ارزیابی تئوری اعیان سازی در نوسازی بافت های فرسوده

اگر شهرها به عنوان موجوداتی زنده در نظر گرفته شوند و این گونه گفته شود که این موجود همواره نیاز به تجدید حیات دارد سخن بیهوده ای بر زبان رانده نشده است. عامل زمان که با گذشت خود رنگ کهنگی را بر هر عنصری می زند بر شهرها نیز اثر کرده و این موجود زنده را دستخوش تغییرات زیادی می کند، به طوری که نیاز خواهد داشت بافت های فرسوده خود را با سلول های نو و تازه جایگزین سازد. ساختار هر شهر، بازتابی از ویژگی های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ساکنان آنهاست. باید به این مسأله توجه گردد که مداخله در بافت های فرسوده شهری بیش از آنکه نتایج کالبدی داشته باشد، آثار اجتماعی به همراه دارد. با توجه به این موضوع ضرورت درنظر گرفتن ابعاد اجتماعی در نوسازی پروژه های شهری بیش از پیش آشکار خواهد شد و اینکه بدون درنظر گرفتن این بعد نه تنها پروژه های نوسازی به نتایج مطلوبی نخواهند رسید، بلکه می توانند آثار سوءاجتماعی نیز در پی داشته باشند. اگر نوسازی منجر به ارتقا کیفیت محیــط و سکونت اقشار مرفه در بافت و جابجایی ساکنان اصیل گردد، «اعیان سازی»نامیده می شود که برخی از اندیشمندان آن را مثبت قلمداد کرده اند و برخی دیگر نتایج آن را منفی می دانند.